Mineral Taxation Reforms: ಭಾರತದ ಖನಿಜ ತೆರಿಗೆ ಸುಧಾರಣೆ, MMDR ಕಾಯ್ದೆ ತಿದ್ದುಪಡಿ 2026, ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಹೂಡಿಕೆ ವೃದ್ಧಿ

ಭಾರತದ ಖನಿಜ ಭದ್ರತೆಯು ಕೇವಲ ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯ ವಿಷಯವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅದೊಂದು ಆರ್ಥಿಕ ಭದ್ರತೆಯ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ, ಉಕ್ಕು, ರಕ್ಷಣೆ, ವಿದ್ಯುತ್ ವಾಹನಗಳು, ನವೀಕರಿಸಬಹುದಾದ ಇಂಧನ ಮತ್ತು ಉದಯೋನ್ಮುಖ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳಿಗೆ ಖನಿಜಗಳು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಭಾರತವು ನಿರ್ಣಾಯಕ ಖನಿಜಗಳ ಪೂರೈಕೆಯನ್ನು ದೇಶೀಯವಾಗಿ ಭದ್ರಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಆಮದುಗಳ ಮೇಲಿನ ಅದರ ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ಆಯಕಟ್ಟಿನ ಅವಲಂಬನೆಯು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಭಾರತದ ಖನಿಜ ತೆರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಸುಮಾರು 35 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾನೂನು ವಿವಾದದ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿದೆ. 1957ರ ಎಂಎಂಡಿಆರ್ ಕಾಯ್ದೆಯು ಖನಿಜ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಮೇಲಿನ ಕೇಂದ್ರದ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಖನಿಜ ಹಕ್ಕುಗಳ ಮೇಲೆ ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸುವ ರಾಜ್ಯಗಳ ಅಧಿಕಾರದ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸದಿರುವುದೇ ಇದರ ಮೂಲ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿತ್ತು.

ಸಂವಿಧಾನವು ಖನಿಜ ಹಕ್ಕುಗಳ ಮೇಲೆ ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ನೀಡುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಖನಿಜ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹಿತದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಕೇಂದ್ರವು ಆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಮಿತಿಗೊಳಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ 1957ರ ಎಂಎಂಡಿಆರ್ ಕಾಯ್ದೆಯು ಆ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ವಿಭಿನ್ನ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು ಮತ್ತು ಪದೇ ಪದೇ ವ್ಯಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು.

ಖನಿಜ ತೆರಿಗೆ ವಿವಾದಗಳ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಮತ್ತು ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ತೀರ್ಪುಗಳು

ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ವಿಭಿನ್ನ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದೆ. 1989ರಲ್ಲಿ ‘ಇಂಡಿಯಾ ಸಿಮೆಂಟ್ಸ್ ಲಿಮಿಟೆಡ್ ವಿರುದ್ಧ ತಮಿಳುನಾಡು ಸರ್ಕಾರ’ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್‌ನ ಏಳು ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಪೀಠವು ರಾಯಲ್ಟಿಯನ್ನು ತೆರಿಗೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿತು ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯಗಳು ಹೆಚ್ಚುವರಿ ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸುವುದನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸಿತು. 2004ರಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಪೀಠವು ವಿಭಿನ್ನ ನಿಲುವನ್ನು ತಳೆಯಿತು. ಐದು ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಪೀಠವು 1989ರ ಇಂಡಿಯಾ ಸಿಮೆಂಟ್ಸ್ ತೀರ್ಪನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ, ‘ರಾಯಲ್ಟಿ ಒಂದು ತೆರಿಗೆ’ ಎಂಬ ಪದಗುಚ್ಛವು ಮುದ್ರಣ ದೋಷ ಎಂದು ಹೇಳಿತು. ರಾಯಲ್ಟಿಯು ತೆರಿಗೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಪ್ಪಂದದ ಪಾವತಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಕೋರ್ಟ್ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿತು ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ಖನಿಜ ಇಳುವರಿಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ರಾಜ್ಯ ಪಟ್ಟಿಯ ಎಂಟ್ರಿ 49ರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಭೂ ತೆರಿಗೆಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸುವ ರಾಜ್ಯಗಳ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯಿತು.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಯುಪಿಐ: ಭಾರತದ ಡಿಜಿಟಲ್ ಪೇಮೆಂಟ್ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಒಂದು ದಶಕದ ಸಾಧನೆ

ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್‌ನ 2024ರ ‘ಮಿನರಲ್ ಏರಿಯಾ ಡೆವಲಪ್‌ಮೆಂಟ್ ಅಥಾರಿಟಿ ವಿರುದ್ಧ ಸೇಲ್’ ತೀರ್ಪು, ರಾಯಲ್ಟಿಯು ತೆರಿಗೆಯಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ಸುದೀರ್ಘ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಿತು. ಈ ತೀರ್ಪು ಖನಿಜ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಖನಿಜ ಹೊಂದಿರುವ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸುವ ರಾಜ್ಯಗಳ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಸಹ ಗುರುತಿಸಿದೆ.

2026ರ MMDR ತಿದ್ದುಪಡಿ: ಏಕರೂಪತೆ ಮತ್ತು ಹೂಡಿಕೆ ಸ್ನೇಹಿ ಚೌಕಟ್ಟು

ಆಗಸ್ಟ್ 12, 2026 ರಂದು ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮರುದಿನ ರಾಜ್ಯಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಗೀಕಾರಗೊಂಡ ಗಣಿ ಮತ್ತು ಖನಿಜಗಳು (ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಣ) ತಿದ್ದುಪಡಿ ವಿಧೇಯಕ, 2026, ಖನಿಜ ತೆರಿಗೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಏಕರೂಪದ, ಊಹಿಸಬಹುದಾದ ಮತ್ತು ಹೂಡಿಕೆ ಸ್ನೇಹಿ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ರಚಿಸುವ ಮೂಲಕ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಗುರುತಿಸಿದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕೇಂದ್ರವು ಈಗ ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಈ ತಿದ್ದುಪಡಿಯ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ. ಖನಿಜ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಖನಿಜಯುಕ್ತ ಭೂಮಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ರಾಜ್ಯ ತೆರಿಗೆಗಳು, ಸೆಸ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಲೆವಿಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಶಾಸನಬದ್ಧ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಈ ವಿಧೇಯಕವು ಮುಂದಾಗಿದೆ.

ಒಂದು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ಕಂಪನಿಯು ಖನಿಜವು ಆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ತೀರಾ ವಿಭಿನ್ನವಾದ ತೆರಿಗೆ ಹೊರೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಬಾರದು. ಪ್ರಸ್ತಾವಿತ ಚೌಕಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ಏಕರೂಪತೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆ, ಇದರಿಂದಾಗಿ ಖನಿಜದ ಬೆಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಹೂಡಿಕೆ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಊಹಿಸಲಾಗದ ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದ ತೆರಿಗೆಗಳಿಂದ ಏರುಪೇರಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಸ್ತಾವಿತ ತಿದ್ದುಪಡಿಯು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ಖನಿಜಯುಕ್ತ ಭೂಮಿಗಳಿಗೂ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ. 2024ರ ತೀರ್ಪು ಖನಿಜ ಹಕ್ಕುಗಳ ಮೇಲಿನ ತೆರಿಗೆ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ತೆರಿಗೆಯ ನಡುವೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ತೋರಿಸಿರುವುದರಿಂದ ಇದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ, ಇದು ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಭೂ ತೆರಿಗೆಯ ಮೂಲಕ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಶುಲ್ಕಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಖನಿಜಯುಕ್ತ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ತೆರಿಗೆ ಅಥವಾ ಸೆಸ್ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಮೂಲಕ ಖನಿಜ ತೆರಿಗೆಯ ಮೇಲಿನ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ರಾಜ್ಯಗಳು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವುದನ್ನು ತಡೆಯುವುದು ಪ್ರಸ್ತಾವಿತ ಬದಲಾವಣೆಯ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ. ಇದು ಖನಿಜ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಖನಿಜಯುಕ್ತ ಭೂಮಿ ಎರಡನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚೌಕಟ್ಟಿನಡಿಗೆ ತರುತ್ತದೆ.

ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್‌ನ 2024ರ ತೀರ್ಪಿನ ನಂತರ, 2004 ಮತ್ತು 2005ರವರೆಗಿನ ಪೂರ್ವಾನ್ವಯ ಖನಿಜ ಸಂಬಂಧಿತ ತೆರಿಗೆ ಬಾಕಿಗಳನ್ನು ವಸೂಲಿ ಮಾಡಲು ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಅನುಮತಿಸಲಾಯಿತು. ಇದು ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಹೊರೆ ಹಾಗೂ ಬೃಹತ್ ಹಣಕಾಸಿನ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು.

ಹೊಸ ಕಾನೂನು ಜಾರಿಗೆ ಬರುವ ಮೊದಲು ವಿಧಿಸಲಾದ ಕೆಲವು ಪಾವತಿಸದ ಅಥವಾ ವಸೂಲಿಯಾಗದ ರಾಜ್ಯ ಕರಗಳನ್ನು (levies) ಅನೂರ್ಜಿತ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುವುದು ಎಂದು ಈ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈಗಾಗಲೇ ಠೇವಣಿ ಮಾಡಿದ ಅಥವಾ ವಸೂಲಿ ಮಾಡಿದ ಮೊತ್ತವನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಗಳನ್ನು ಅನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಮರು ಆರಂಭಿಸುವುದನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತದೆ.

ನಿಯಮಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮತ್ತು ಊಹಿಸಬಹುದಾಗಿದ್ದಾಗ ಹೂಡಿಕೆದಾರರು ತೆರಿಗೆಗಾಗಿ ಯೋಜಿಸಬಹುದು. ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಅನುಮೋದಿಸಿದ ನಂತರ ಮತ್ತು ಗಮನಾರ್ಹ ಹೂಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಹೊಸ ತೆರಿಗೆ ಅಥವಾ ಲೆವಿಯನ್ನು ವಿಧಿಸಿದಾಗ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಊಹಿಸಬಹುದಾದ ಚೌಕಟ್ಟು ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದೊಂದಿಗೆ ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಅನುಮತಿಸುತ್ತದೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಡಿಆರ್​ಡಿಒ ಮಿಸೈಲ್ ಸಿಸ್ಟಂಗಳ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ರಕ್ಷಣಾ ಉದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಹಸ್ತಾಂತರ; ದೇಶೀಯವಾಗಿ ಕ್ಷಿಪಣಿ ತಯಾರಿಕೆಗೆ ಭರ್ಜರಿ ಪುಷ್ಟಿ

ಭಾರತದ ಖನಿಜ ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಗೆ ತಿದ್ದುಪಡಿಯ ಪಾತ್ರ

ವಿವಿಧ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನ ತೆರಿಗೆಗಳು, ಸೆಸ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಲೆವಿಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸಿದಾಗ, ಖನಿಜವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯುವ ಒಟ್ಟಾರೆ ವೆಚ್ಚವು ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಬಹುದು. ಇದು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಖನಿಜದ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ದೇಶೀಯ ಉತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಸಮಾನ ಖನಿಜಗಳು ರಾಜ್ಯಗಳಾದ್ಯಂತ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ ವಿಭಿನ್ನ ತೆರಿಗೆ ಮತ್ತು ಲೆವಿ ಹೊರೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದರೆ, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯು ವಿಭಜನೆಯಾಗಬಹುದು. ತಿದ್ದುಪಡಿಯು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಶ್ರಮಿಸುತ್ತದೆ, ಇದರಿಂದಾಗಿ ಖನಿಜ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಆರ್ಥಿಕತೆಯು ಗಣಿಯು ಯಾವ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಧಾರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ವಿದ್ಯುತ್ ವಾಹನಗಳು, ಬ್ಯಾಟರಿಗಳು, ನವೀಕರಿಸಬಹುದಾದ ಇಂಧನ ಮತ್ತು ಸುಧಾರಿತ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳ ವಿಸ್ತರಣೆಯಿಂದಾಗಿ ಲಿಥಿಯಂ, ಕೋಬಾಲ್ಟ್, ನಿಕಲ್ ಮತ್ತು ಅಪರೂಪದ ಭೂಮಿಯ ಧಾತುಗಳಂತಹ ಖನಿಜಗಳಿಗೆ ಭಾರತದ ಬೇಡಿಕೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ದೇಶೀಯ ಅನ್ವೇಷಣೆ ಮತ್ತು ಉತ್ಪಾದನೆಯು ಕಡಿಮೆ ಆಕರ್ಷಕವಾದರೆ, ಭಾರತವು ವಿದೇಶಿ ಪೂರೈಕೆಯ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಅವಲಂಬಿತವಾಗಬೇಕಾಗಬಹುದು.

ಈ ತಿದ್ದುಪಡಿಯು ರಾಯಲ್ಟಿ ಮತ್ತು ಹರಾಜು ಪ್ರೀಮಿಯಂನ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಯಲ್ಟಿ, ಹರಾಜು ಪ್ರೀಮಿಯಂ ಮತ್ತು ಇತರ ಶಾಸನಬದ್ಧ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳ ಮೂಲಕ ರಾಜ್ಯಗಳು ಆದಾಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತವೆ. ತಿದ್ದುಪಡಿಯ ಮುಖ್ಯ ಗಮನವು ರಾಜ್ಯಗಳು ವಿಧಿಸುವ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ತೆರಿಗೆಗಳು, ಸೆಸ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಲೆವಿಗಳ ಮೇಲಿದೆ.

ಸರ್ಕಾರವು 2015 ರಿಂದ ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಿದೆ, ಪಾರದರ್ಶಕ ಹರಾಜು, ಅನ್ವೇಷಣೆ ಮತ್ತು ಖನಿಜ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ವೇಗದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒತ್ತು ನೀಡುತ್ತಿದೆ. 2023 ಮತ್ತು 2025ರ ಎಂಎಂಡಿಆರ್ ಸುಧಾರಣೆಗಳು ನಿರ್ಣಾಯಕ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಖನಿಜಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಅನ್ವೇಷಣೆ ಮತ್ತು ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿಸ್ತರಿಸಿದವು.

ಭಾರತದ ಉಕ್ಕು ಉದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಕೋಕಿಂಗ್ ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು (Coking coal) ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ನಿರ್ಣಾಯಕ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಖನಿಜ ಎಂದು ಸೂಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದು ವಿಶಾಲವಾದ ನೀತಿ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಖನಿಜ ನೀತಿಯು ಕೇವಲ ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ಆದಾಯಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪೂರೈಕೆ ಭದ್ರತೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ನಿಕಟವಾಗಿ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿದೆ.

ಖನಿಜ ಶೋಧನೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು, ಗಣಿಗಳನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ತರುವುದು, ಊಹಿಸಲಾಗದ ವೆಚ್ಚಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ದೇಶೀಯ ಪೂರೈಕೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವುದು. ಆತ್ಮನಿರ್ಭರ ಭಾರತ ಮತ್ತು ವಿಕಸಿತ ಭಾರತ 2047 ಅನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವ ದೇಶಕ್ಕೆ, ಖನಿಜ ನೆಲೆಯನ್ನು ಭದ್ರಪಡಿಸುವುದು ಕೇವಲ ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ವಲಯದ ಸುಧಾರಣೆಯಾಗಿರದೆ, ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಿದೆ.

ಇನ್ನಷ್ಟು ವಾಣಿಜ್ಯ ಸುದ್ದಿಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ