ನಿಜವಾದ ದೇಶಪ್ರೇಮ ಏನು? ರಾಷ್ಟ್ರ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುವ ಯಾವುದೇ ಕಾಯಕ ಮಾಡುವವನೂ ದೇಶಪ್ರೇಮಿಯೇ

ಚಿಕ್ಕ ಬಾಲಕನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ತಾತನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ: “ತಾತಾ, ದೇಶದ ಸೇವೆ ಮಾಡಲು ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?”. ತಾತ ಮಂದಹಾಸ ಬೀರಿ, ಒಂದು ಲೋಟ ನೀರು ತರುವಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆ ಹುಡುಗ ಓಡಿಹೋಗಿ ನೀರು ತರುತ್ತಾನೆ. “ಈಗ ಹೇಳು, ನೀನೀಗ ಏನು ಮಾಡಿದೆ?” ಎಂದು ತಾತ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. “ನಾನು ನಿಮಗೆ ನೀರು ತಂದುಕೊಟ್ಟೆ” ಎಂದು ಬಾಲಕ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ. “ಯಾಕೆ?” ಎಂದು ತಾತ ಮರುಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. “ಯಕೆಂದರೆ ನಿಮಗೆ ದಾಹವಾಗಿತ್ತು.” “ಹಾಗಾದರೆ ನೀನೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ ಎಂದಾಯಿತು ತಾನೆ?” ಬಾಲಕ ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತಾನೆ. “ಹಾಗಾದರೆ ನೀನು ಈಗಾಗಲೇ ದೇಶಸೇವೆ ಆರಂಭಿಸಿರುವೆ ಎಂದರ್ಥ.” ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಗೊಂದಲವಾಯಿತು. “ಆದರೆ ತಾತಾ, ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದು ದೇಶದ ಸೇವೆ ಮಾಡುವ ಬಗ್ಗೆ. ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ.” ವೃದ್ಧರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದರು. “ಹಾಗಾದರೆ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರು ಯಾರು ಎಂದುಕೊಂಡಿರುವೆ?”

ದೇಶಪ್ರೇಮದ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಆರಂಭವಾಗಬೇಕಿರುವುದು ಬಹುಶಃ ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಇರಬಹುದು. ಯಾವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಭಾಷಣ, ಅದ್ಧೂರಿ ಸಮಾರಂಭ ಅಥವಾ ಕಠಿಣ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದಿಂದ ಅಲ್ಲ; ದಾಹದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನೀಡುವ ಒಂದು ಲೋಟ ನೀರಿನಿಂದ. ಏಕೆಂದರೆ, ದೇಶವೆನ್ನುವುದು ನಕ್ಷೆಯೊಂದರ ಮೇಲಿನ ಹೆಸರಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ, ಅದು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮಾನವರ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಮನೆಯಾಗಿದೆ. ಮತ್ತು ನಾವು ದೇಶವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುವ ಮೊದಲು, ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಜನರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕು.

ನಾವು ದೇಶಪ್ರೇಮವನ್ನು ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಪದವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರೆ, ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೂ ಅದಕ್ಕೂ ಏನಾದರೂ ಸಂಬಂಧವಿದೆಯೇ ಎಂದು ಅಚ್ಚರಿಪಡುವಂತಾಗಿದೆ. ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾವಲು ಕಾಯುವ ಸೈನಿಕರು, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದವರು, ಪ್ರಮುಖ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರದ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ನಾಯಕರು ಮಾತ್ರ ದೇಶಪ್ರೇಮಿಗಳು ಎಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅವರ ಸೇವೆಗೆ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಲೇಬೇಕು. ಆದರೆ ಈ ಚಿತ್ರಣದ ನಡುವೆ, ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ತ್ರೀ ಮತ್ತು ಪುರುಷರನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು, ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಸುಸ್ತಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿ, ಮರುದಿನವೂ ಅದೇ ದಿನಚರಿಯನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾವು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಸಹ ತನಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆಯೇ ದೇಶದ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿರಬಹುದಲ್ಲವೇ?

ಸಂಜೆ ನಾವು ಖರೀದಿಸುವ ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ. ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ, ಬೇಕಿದ್ದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ಮಾರಾಟಗಾರನಿಗೆ ಹಣ ನೀಡಿ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತೇವೆ. ನಮಗೆ ಅದು ಒಂದು ದಿನದ ಸಣ್ಣ ಭಾಗ ಅಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಆ ತರಕಾರಿಗಳು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದವು ಎಂದು ನಾವು ಎಂದಾದರೂ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಎಲ್ಲೋ ದೂರದಲ್ಲಿ, ರೈತನೊಬ್ಬನ ಕುಟುಂಬ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದಿರುತ್ತದೆ. ಸೂರ್ಯ ಮೂಡುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಯಾರೋ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಉಳಿದ ಜಗತ್ತೇ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಯಾರೋ ಗದ್ದೆಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಸಸ್ಯಗಳಿಗೆ ನೀರು ಹಾಯಿಸಿ, ಕಳೆ ಕಿತ್ತು, ಹವಾಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯಲು ಕಾಯುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಯಾರೋ ಅದನ್ನು ಕಟಾವು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ವಾಹನಕ್ಕೆ ಲೋಡ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ತರಕಾರಿಯು ನಮ್ಮ ಅಡುಗೆಮನೆಯನ್ನು ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಮಾನವ ಜೀವಗಳು ಅದನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿರುತ್ತವೆ. ರೈತ ನಮ್ಮ ನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಡ್ರೈವರ್‌ಗೆ ನಮ್ಮ ಹೆಸರೇ ತಿಳಿದಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಮಾರಾಟಗಾರ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ನಾವು ಸೇವಿಸುವ ಆಹಾರಕ್ಕೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ತಾವು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಅವರು ಸಾರುತ್ತಾ ಎದ್ದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕೇವಲ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಜೀವಿಸಲು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಪೋಷಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಅವರು ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೂ ಆಹಾರ ಒದಗಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದೂ ಕೂಡ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸೇವೆಯಲ್ಲವೇ?

ಈಗ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹೊರಗಿನ ಬೀದಿಯನ್ನು ಗುಡಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆಯೇ ಹೊರತು, ಅದನ್ನು ಶುಚಿಗೊಳಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನಲ್ಲ. ಕಸ ಸಂಗ್ರಹವಾಗದಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮಗೆ ಅದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಕೆಲಸ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆದಾಗ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕಾರ್ಮಿಕರೊಬ್ಬರು ರೋಗಿಯ ಹಾಸಿಗೆಯ ಹೊದಿಕೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬಸ್ ಡ್ರೈವರ್ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್ ಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ತಾಯಿಯೊಬ್ಬಳು ತನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬಾರದು ಎಂದು ಕಲಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಶಿಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರು ಕಷ್ಟಪಡುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ವೃದ್ಧೆಯೊಬ್ಬರಿಗೆ ರಸ್ತೆ ದಾಟಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕೃತ್ಯವೂ ಇತಿಹಾಸ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಯಾರೂ ಪದಕ ನೀಡಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಚಪ್ಪಾಳೆ, ಫೋಟೋ ಅಥವಾ ಭಾಷಣ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಈ ಎಲ್ಲ ಜನರು ತಾವು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಎಷ್ಟೋ ಭಾಗ ನಮಗೆ ಯಾರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬೀಳದ ಜನರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಆಗ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ನಾವು ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೋ, ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಕೆಲಸಗಾರರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೋ? ವಾಸ್ತವ ತಿಳಿಯಿರಿ

ಇದು ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಆಳವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ದೇಶವೆಂದರೇನು? ಅದರ ಪರ್ವತಗಳು, ನದಿಗಳು, ನಗರಗಳು, ಹಳ್ಳಿಗಳು ಮತ್ತು ಗಡಿಗಳನ್ನು ಹೆಸರಿಸಿ ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ದೇಶದ ಭಾಗಗಳೇ. ಆದರೆ ಆ ಗಡಿಗಳೊಳಗೆ ವಾಸಿಸುವ ಜನರ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವೇ ದೇಶ. ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಹಾರವನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು ನಮಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುವ ನಂಬಿಕೆ ಅದು. ಯಾರಾದರೂ ಬಿದ್ದಾಗ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಕಾಳಜಿ ಅದು. ಅಂಗಡಿಯವನ ತೂಕದ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಗ್ರಾಹಕರು ನಂಬುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಅದು. ಯಾರೂ ನೋಡದಿದ್ದರೂ ಕಾರ್ಮಿಕನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮುಗಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಅದು. ದೇಶವೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಅಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ನೆಲ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಾವೊಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜೀವನವೂ ಹೌದು.

ನನ್ನ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ನಾನು ಈ ದೇಶವನ್ನು ಹಲವು ವಿಭಿನ್ನ ಕಿಟಕಿಗಳ ಮೂಲಕ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿಗಳು ಮಹಾನ್ ಸಾಧನೆಗಳ ಕುರಿತಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಘರ್ಷ, ನಿರಾಶೆ, ನಷ್ಟ ಅಥವಾ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಇರುತ್ತವೆ. ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ವಾದ-ವಿವಾದಗಳು ಆರಂಭವಾಗಿ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಮೀರಿ, ಮತ್ತೊಂದು ದೇಶವು ಅತ್ಯಂತ ಶಾಂತವಾಗಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಜನರು ಏಳುತ್ತಾರೆ, ಉಪಾಹಾರ ತಯಾರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅಂಗಡಿ ತೆರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ, ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಕಷ್ಟದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಆಫ್ ಆಗಬಹುದು, ಆದರೆ ದೇಶವು ಎಂದಿಗೂ ಜೀವಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಈ ಸಣ್ಣ ಕೊಡುಗೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ತಾವೆಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದೇ ಅನೇಕ ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ತಾಯಿಯೊಬ್ಬಳು ತನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಸತ್ಯ ಮಾತನಾಡಲು ಕಲಿಸುವಾಗ ತಾನು ರಾಷ್ಟ್ರ ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಕೇವಲ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾನವನನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಆ ಮಗು ಮುಂದೆಂದೋ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರ ನೆರೆಹೊರೆಯವನಾಗಬಹುದು, ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯಾಗಬಹುದು, ಮೇಲಧಿಕಾರಿಯಾಗಬಹುದು, ಉದ್ಯೋಗಿಯಾಗಬಹುದು ಅಥವಾ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಬಹುದು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿತ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯು ನೂರಾರು ಇತರ ಜೀವನಗಳನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಬಹುದು. ಊಟದ ಮೇಜಿನ ಬಳಿ ಕಲಿಸಿದ ಸಣ್ಣ ಪಾಠವು ನಾವು ಊಹಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬಹಳ ದೂರ ಸಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೊಂದಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ರಿಯೆಯೂ ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತವಾಗಿ ದೇಶದ ಸೇವೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ತಾನು ಅಂಗಡಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಗ್ರಾಹಕರನ್ನು ಮೋಸ ಮಾಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಣವನ್ನು ದುರುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವನು ತಾನು ಪ್ರಮುಖ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ದೇಶಪ್ರೇಮ ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇತರರಿಗೆ ನೋವುಂಟುಮಾಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ದೇಶದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದರಿಂದ ದೇಶಪ್ರೇಮಿಯಾಗಲಾರ. ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದುದು ನಾವು ಏನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಇತರರಿಗೆ ಏತಕ್ಕಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು. ಸರಿಯಾದ ಚಿಲ್ಲರೆ ಹಣವನ್ನು ಹಿಂದಿರುಗಿಸುವ ಅಂಗಡಿಯವನು ಸರಳವಾದ ಆದರೆ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಶಾಲೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವಾಗ ಕಳಪೆ ಸಾಮಾಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಬಳಸಲು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಕಾರ್ಮಿಕನು ತಾನು ಎಂದಿಗೂ ಭೇಟಿಯಾಗದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಬಡವನನ್ನು ಶ್ರೀಮಂತನಂತೆ ಸಮಾನ ಗೌರವದಿಂದ ಕಾಣುವ ಅಧಿಕಾರಿಯು ಮೌಲ್ಯಯುತವಾದ ಯಾವುದನ್ನೋ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ತಾನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕಾದ ತೆರಿಗೆಯನ್ನು ಪಾವತಿಸುವ ಪ್ರಜೆಯು, ತನ್ನ ಕೊಡುಗೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಿಖರವಾಗಿ ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಹಂಚಿಕೆಯಾದ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ದೇಶಪ್ರೇಮವನ್ನು ನಮ್ಮ ಹುದ್ದೆಯ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅಳೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ನಮ್ಮ ನಡವಳಿಕೆಯ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಲ್ಲೂ ಅದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.

ನಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ನಮಗೆ ಏಕೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಮತ್ತೊಂದು ಆಳವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಇದೆ. ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಇತರರು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ನಾವು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರಜೆಗಳೆಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ದೇಶಪ್ರೇಮದ ನಮ್ಮ ತಿಳುವಳಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿದಾಗ ನಮಗೆ ಬೇಸರವಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಒಂದೇ ದೇಶವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಬಹುದು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದು ಉತ್ತಮ ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿರಬಹುದು. ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂದೆ ತಮ್ಮ ಮಗುವಿನ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿರಬಹುದು. ಹಾಗಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಮಗುವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಯು ಯಾವಾಗಲೂ ಒಮ್ಮತವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ಕಠಿಣ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ದೇಶಪ್ರೇಮವು ತನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದು ಬಹುಶಃ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇರಬಹುದು. ಬೇರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವಿದ್ದರೂ ಸಹ ನಾನು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಬಹುದೇ? ಅವರ ಹಕ್ಕುಗಳು ನನ್ನಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸಬಹುದೆ? ನ್ಯಾಯಯುತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಇಷ್ಟಪಡದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚು ಲಾಭ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಬಹುದೆ? ಸಂವಿಧಾನವು “ನಾವು, ಭಾರತದ ಜನತೆ” ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಪದಗಳು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಸರಳವಾಗಿವೆ. ಅವು ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಶ್ರೀಮಂತ ಕುಟುಂಬ ಅಥವಾ ಪ್ರಮುಖ ಕಚೇರಿಯಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತವೆ. ಜನರು ತಮ್ಮದೇ ಸ್ವಂತ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಬಂದವರಲ್ಲ. ಅವರು ಅದೇ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು. ಇದರರ್ಥ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಪ್ರಜೆಯ ಭಾಷೆ, ನಂಬಿಕೆ, ಅಭಿಪ್ರಾಯ, ಆದಾಯ ಅಥವಾ ಜೀವನಶೈಲಿ ನಮ್ಮದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವರ ಗೌರವವು ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಯುವಕರ ವಿದ್ಯಾರ್ಹತೆ ಹೆಚ್ಚಿದರೂ ಉದ್ಯೋಗಾರ್ಹತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿಲ್ಲವಾ? ಆಲೋಚಿಸಬೇಕಾದ ವಿಚಾರಗಳು…

ಈಗ ಇಬ್ಬರು ನೆರೆಹೊರೆಯವರನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಒಬ್ಬರು ಪ್ರತಿದಿನ ತಮ್ಮ ದೇಶದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ದೇಶಪ್ರೇಮವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಕೆಟ್ಟವಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಸಾಧ್ಯವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಮೋಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ಲಾಭವಿಲ್ಲದ ಹೊರತು ಯಾರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬ ನೆರೆಹೊರೆಯವರು ದೇಶಪ್ರೇಮದ ಬಗ್ಗೆ ವಿರಳವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ನ್ಯಾಯಯುತವಾಗಿ ಕೂಲಿ ನೀಡುತ್ತಾರೆ, ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿಡುತ್ತಾರೆ, ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಗೌರವಿಸಲು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾರು ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ದೇಶಪ್ರೇಮದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಅರ್ಥಹೀನವಾಗಿವೆ ಎಂದಲ್ಲ. ಅವು ನಮ್ಮನ್ನು ಒಂದುಗೂಡಿಸಬಹುದು ಮತ್ತು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ನಡವಳಿಕೆಯು ನಾವು ಆಚರಿಸುವ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಿದಾಗ ಅವುಗಳ ಅರ್ಥವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಜನರು ತಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಕೇಳಲು ನಾವು ಬಹುಶಃ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯವನ್ನು ಕಳೆದಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ ಆ ಪ್ರೀತಿಯು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೇಳಲು ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ ಸಮಯವನ್ನು ಕಳೆದಿದ್ದೇವೆ.

ಇದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಇನ್ನಷ್ಟು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಾರ್ಗವಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸಿದ ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ. ನಿಮ್ಮ ಆಹಾರ ಬೆಳೆದವರು. ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ವಿದ್ಯುತ್ ತಂದ ಕಾರ್ಮಿಕರು. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಎಲ್ಲೋ ಕರೆದೊಯ್ದ ಡ್ರೈವರ್. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರಿಗೆ ಅನಾರೋಗ್ಯವಾದಾಗ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಕಷ್ಟದ ದಿನದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಅವರ ಹೆಸರುಗಳು ನಿಮಗೆ ಎಂದಿಗೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಿಮ್ಮ ಜೀವನವು ಮುಖ್ಯವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ನಾವು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಅರಿಯದೆಯೇ ನಾವು ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಈ ಆಲೋಚನೆಯು ಯಶಸ್ಸಿನ ಅರ್ಥವನ್ನೂ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ಪ್ರಮುಖರಾಗಲು, ಹೆಚ್ಚು ಸಂಪಾದಿಸಲು, ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ತಲುಪಲು ಮತ್ತು ನಮಗಾಗಿ ಒಂದು ಹೆಸರನ್ನು ಮಾಡಲು ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು. ಚೆನ್ನಾಗಿರಲು ಬಯಸುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಜೀವನದ ಯಾವುದೋ ಹಂತದಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಲು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಮೀರಿ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾರಣದಿಂದ ಯಾವುದು ಉತ್ತಮವಾಗಿದೆ? ಇದು ಜೀವನವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ಮಗುವಿಗೂ ಮತ್ತು ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡುವ ವೃದ್ಧರಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಸೇರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ. ಮಗುವು ತಾನು ತನ್ನ ಆಹಾರವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನಾ ಅಥವಾ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದೇನಾ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ವಯಸ್ಕನು ತಾನು ಜನರನ್ನು ನ್ಯಾಯಯುತವಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನಾ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದೇನಾ ಎಂದು ಕೇಳಬಹುದು. ವೃದ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಬಹುದು ಮತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಳಜಿ, ಕೆಲಸ ಮತ್ತು ದಯೆಯ ಮೂಲಕ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಲಭವಾದ ಜೀವನವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲು ಯಾರಿಗೂ ವಿಶೇಷ ಸಮವಸ್ತ್ರ, ದೊಡ್ಡ ಬಿರುದು ಅಥವಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಮಾರಂಭದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಂದು ರಾತ್ರಿ, ನಿದ್ರೆಗೆ ಹೋಗುವ ಮೊದಲು, ನಿಮ್ಮ ದಿನವನ್ನು ವಿಭಿನ್ನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ. ಗಳಿಸಿದ ಹಣ, ಪೂರ್ಣಗೊಂಡ ಕೆಲಸಗಳು ಅಥವಾ ಸಿಕ್ಕಿದ ಪ್ರಶಂಸೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಬೇಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯು ಯಾರೊಂದಿಗಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ಒಂದು ಕ್ಷಣವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಬಹುಶಃ ನೀವು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಆಲಿಸಿರಬಹುದು. ಬಹುಶಃ ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿರಬಹುದು. ಬಹುಶಃ ಅನ್ಯಾಯದ ಲಾಭ ಪಡೆಯಲು ನಿರಾಕರಿಸಿರಬಹುದು. ಬಹುಶಃ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಏನನ್ನೂ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿರಬಹುದು. ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರಿರುವ ದೇಶಕ್ಕೆ ಆ ಕ್ಷಣವು ತೀರಾ ಚಿಕ್ಕದೆಂದು ಕಾಣಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರ ದೇಶವು ಅಂತಹ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕ್ಷಣಗಳಿಂದಲೇ ನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ರೈತ ತಾನು ದೂರದ ಮಗುವಿಗೆ ಊಟ ಒದಗಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದೆ ಎಂದು ಎಂದಿಗೂ ತಿಳಿಯಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಕ್ಲೀನರ್ ತಾನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಜನರನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಭೇಟಿಯಾಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ತಾಯಿ ತನ್ನ ಮಗುವಿನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವನಗಳನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನೋಡಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆ ದಾಟುತ್ತಿರುವ ವೃದ್ಧ ಮಹಿತ್ರೆ ತನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ಅಪರಿಚಿತನ ಹೆಸರನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತಿಳಿಯಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಅವರು ಮಾಡಿದ ಒಳ್ಳೆಯತನವು ನಿಜವಾಗಲು ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಅದು ತಿಳಿದಿರಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ದೇಶಪ್ರೇಮದ ಮೂಕ ಸೌಂದರ್ಯ ಬಹುಶಃ ಅದೇ ಇರಬಹುದು. ಅದು ನಾವು ಧರಿಸುವ, ಕೂಗುವ, ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಅಥವಾ ಘೋಷಿಸುವ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ಸರಳವಾಗಿ ನಾವು ಜೀವಿಸುವ ರೀತಿ, ನಾವು ನೀಡುವ ಕಾಳಜಿ, ನಾವು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಮತ್ತು ಮತ್ತೊಂದು ಮಾನವನಿಗೆ ನಾವು ತೋರಿಸುವ ನ್ಯಾಯಯುತತೆಯಾಗಿದೆ. ತಾತನ ನೀರಿನ ಲೋಟವು ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ತಂದ ಚಿಕ್ಕ ಬಾಲಕ ತನ್ನ ಉಳಿದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿಯನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದಾದ ಸಂಗತಿಯೊಂದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದನು.

ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸೇವೆ ಮಾಡುವುದು ಅದರಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಜನರನ್ನು ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುವುದರಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದಾದರೆ, ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದೆಯೂ ಸಹ ದೇಶಪ್ರೇಮಿಯಾಗಲು ನಮಗೆ ಇಂದು ಎಷ್ಟು ಅವಕಾಶಗಳು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದವು?

— @babasantoshi

ಇನ್ನಷ್ಟು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸುದ್ದಿಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ