ಯುವಕರ ವಿದ್ಯಾರ್ಹತೆ ಹೆಚ್ಚಿದರೂ ಉದ್ಯೋಗಾರ್ಹತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿಲ್ಲವಾ? ಆಲೋಚಿಸಬೇಕಾದ ವಿಚಾರಗಳು…

ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ತನ್ನ ಪದವಿಯನ್ನು ಮುಗಿಸುತ್ತಾಳೆ. ನಂತರ ತನ್ನ ಕೆಲಸದ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಉತ್ತಮಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಪದವಿಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಕವೂ ಅವಳು ತಕ್ಕ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಎಂದೂ ಶಾಲೆ ಮುಗಿಸದ ಅವಳ ಸಂಬಂಧಿಕರೊಬ್ಬರು ಈಗಾಗಲೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದು, ಸಣ್ಣದಾದರೂ ಸ್ಥಿರವಾದ ಆದಾಯವನ್ನು ಗಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಇದು ಹಿಮ್ಮುಖ ಎಂದು ಭಾಸವಾಗಬಹುದು. ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಿಕ್ಷಣವು ಉದ್ಯೋಗದ ಹಾದಿಯನ್ನು ಸುಲಭಗೊಳಿಸಬೇಕೇ ಹೊರತು ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿಸಬಾರದು ಎಂದನಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ಇಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಟು ಸತ್ಯವನ್ನು ನುಡಿಯುತ್ತವೆ. ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಸ್ಥೆ (ILO) ಮತ್ತು ಇನ್‌ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಫರ್ ಹ್ಯೂಮನ್ ಡೆವಲಪ್‌ಮೆಂಟ್ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿರುವ ‘ಭಾರತದ ಉದ್ಯೋಗ ವರದಿ’ಯ ಪ್ರಕಾರ, ಓದಲು ಅಥವಾ ಬರೆಯಲು ಬಾರದವರಲ್ಲಿ ನಿರುದ್ಯೋಗ ದರವು ಕೇವಲ ಶೇಕಡಾ 3.4 ರಷ್ಟಿದ್ದರೆ, ಪದವೀಧರರ ನಡುವೆ ನಿರುದ್ಯೋಗ ದರವು ಶೇಕಡಾ 29.1 ರಷ್ಟಿದೆ. ಪ್ರೌಢಶಿಕ್ಷಣ ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದ ಯುವಕರ ನಡುವೆ ನಿರುದ್ಯೋಗವು ಶೇಕಡಾ 18.4 ರಷ್ಟಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೆ, ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದರೂ ನಿರುದ್ಯೋಗಿಗಳಾಗಿರುವ ಯುವ ಭಾರತೀಯರ ಪಾಲು 2000 ರಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾ 54.2 ರಷ್ಟಿದ್ದುದು, 2022 ರ ವೇಳೆಗೆ ಶೇಕಡಾ 65.7 ಕ್ಕೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಏರಿಕೆಯಾಗಿದೆ.

ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಗಮನಿಸಿ, ಇದು ಮೊದಲ ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಾಣುವಷ್ಟು ವಿರೋಧಾಭಾಸದ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲ.

ಓದಲು ಅಥವಾ ಬರೆಯಲು ಬಾರದ ಮತ್ತು ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಉಳಿತಾಯವಿಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿಯು, ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ ಹಾಗೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಬದುಕಲು ಅವರು ಸಿಗುವ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅನೌಪಚಾರಿಕ, ಕಡಿಮೆ ವೇತನದ ಮತ್ತು ಅಸುರಕ್ಷಿತ ಕೆಲಸವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅವರ ಕಡಿಮೆ ನಿರುದ್ಯೋಗ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಅವರು ಉತ್ತಮ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಅವರಿಗೆ ಕಾಯುವ ಆಯ್ಕೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥ.

ಇದಕ್ಕೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ, ಪದವೀಧರರ ಬಳಿ ಕಾಯಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಅವಕಾಶವಿರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಕುಟುಂಬದ ಬೆಂಬಲವಿರುತ್ತದೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ವರ್ಷಗಳ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ತಕ್ಕುದಾದ, ಸ್ಥಿರವಾದ ವೇತನ ಮತ್ತು ಗುರುತಿಸಬಹುದಾದ ಹುದ್ದೆಯಿರುವ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಾಯುವಿಕೆಯು ಅಂಕಿಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ನಿರುದ್ಯೋಗವೆಂದು ದಾಖಲಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅದು ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಉತ್ತಮವಾದುದಕ್ಕಾಗಿ ನಡೆಸುವ ಹುಡುಕಾಟವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ.

ಹಾಗಾಗಿ ಉತ್ತರದ ಒಂದು ಭಾಗ ಸರಳವಾಗಿದೆ: ನಿರುದ್ಯೋಗ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ಸರಿಯಾದ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ಜನರನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದ ಭಾರತೀಯರು ಮೊದಲು ಸಿಕ್ಕ ಕೆಲಸವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಉದ್ಯೋಗ ಹುಡುಕಾಟ ಮುಂದುವರಿಸುವಷ್ಟು ಸಮರ್ಥರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನದ ಮೂಲಭೂತ ಕರ್ತವ್ಯಗಳು: ಹಕ್ಕುಗಳ ಜೊತೆಗಿರುವ ಪ್ರಜೆಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳೇನು ತಿಳಿಯಿರಿ

ಆದರೆ ಅದು ಕಥೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚಿತ್ರಣವಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ, ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಗಂಭೀರವಾದ ಅಂಶವಿದೆ.

ನೂರಾರು ಸಾವಿರ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಬರೆದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವಾರ್ಷಿಕವಾಗಿ ತಯಾರಾಗುವ ‘ಇಂಡಿಯಾ ಸ್ಕಿಲ್ಸ್ ವರದಿ’ಯ ಪ್ರಕಾರ, 2026 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಪದವೀಧರರಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಶೇಕಡಾ 56.35 ರಷ್ಟು ಮಂದಿ ಮಾತ್ರ ಉದ್ಯೋಗಾರ್ಹರು (employability) ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅಂದರೆ ಉದ್ಯೋಗದಾತರಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಬೇಕಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುವ ಕೌಶಲ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಭೆ ಹೊಂದಿರುವವರನ್ನು ಎಂಪ್ಲಾಯಬಲ್ ಅಥವಾ ಉದ್ಯೋಗಾರ್ಹರೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಎಂಪ್ಲಾಯಬಲ್ ಗ್ರಾಜುಯೇಟ್​ಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಶೇಕಡಾ 46.2 ರಷ್ಟಿತ್ತು. ಈಗ ಆ ಸಂಖ್ಯೆ ಏರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಉತ್ತೇಜನಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇದರರ್ಥ ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡ, ಔಪಚಾರಿಕ ಪದವಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಭಾರತದ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಪದವೀಧರರು ತಮ್ಮನ್ನು ನೇಮಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿರುವ ಉದ್ಯೋಗದಾತರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ.

ಇದು ಕಾಲೇಜುಗಳು ಕಲಿಸುವ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ಮತ್ತು ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳಗಳು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುವ ಕೌಶಲ್ಯಕ್ಕೂ ನಡುವಿನ ದೊಡ್ಡ ಅಂತರವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಪದವಿಯೊಂದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಂಖ್ಯೆಯ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಿಷಯವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸರ್ಟಿಫೈ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಸಂವಹನ ನಡೆಸಲು, ಅಪರಿಚಿತ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ಅಥವಾ ಕೆಲಸದ ಮೊದಲ ದಿನವೇ ಕಲಿತದ್ದನ್ನು ಬಳಲು ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಖಚಿತಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಲಿಂಗ ಅಸಮಾನತೆಯ ಆಯಾಮವೂ ಇದೆ. ನಿರುದ್ಯೋಗಿಗಳಾಗಿರುವ ಸುಶಿಕ್ಷಿತ ಯುವ ಭಾರತೀಯರಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಶೇಕಡಾ 76.7 ರಷ್ಟಿದ್ದರೆ, ಪುರುಷರು ಶೇಕಡಾ 62.2 ರಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇದರರ್ಥ, ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಬಯಸುವ ಮಹಿಳೆಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ ಎಂದಲ್ಲ. ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಅಂಶಗಳನ್ನೇ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಹೆಚ್ಚು ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದ ಮಹಿಳೆಯರೇ ಆಗಿರಲಿ, ಅವರಿಗೆ ತಕ್ಕ ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳು ಸಿಗದಿರುವುದು ಮತ್ತು ಅವರ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೂ ಹೇರಲ್ಪಡುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಹಾಗೂ ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ವಾಸ್ತವ ಮತ್ತು ವದಂತಿ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಗುರುತಿಸುವುದನ್ನು ತಿಳಿಯಿರಿ; ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಫಾರ್ವರ್ಡ್ ಮಾಡುವ ಮುನ್ನ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ

ಇದರರ್ಥ ಶಿಕ್ಷಣದ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಔಪಚಾರಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವಿಲ್ಲದವರಿಗಿಂತ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದ ಕಾರ್ಮಿಕರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಜೀವಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಗಳಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕೇವಲ ಪದವಿಯೊಂದೇ ಸಾಲದು; ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಕೌಶಲ್ಯಗಳು, ನೈಜ ಜಗತ್ತಿನ ಅನುಭವ ಅಥವಾ ಉದ್ಯೋಗದಾತರು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ರೀತಿಯ ಸಿದ್ಧತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಕೇವಲ ಪದವಿ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರವು ಭರವಸೆಗಿಂತ ಆರಂಭಿಕ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ.

ಇದನ್ನು ಓದುವ ಯುವಕರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಸಂದೇಶವೆಂದರೆ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಕಟ್ಟುವುದು ಎಂದಲ್ಲ. ಪದವಿಯನ್ನು ಉದ್ಯೋಗಾರ್ಹತೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕೇ ಹೊರತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಔಪಚಾರಿಕ ಅಧ್ಯಯನದ ಜೊತೆಗೆ ಇಂಟರ್ನ್‌ಶಿಪ್‌ಗಳು, ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಸಂವಹನ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಓದಿ, ತಕ್ಕ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ನಿಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ, ಯಾವುದೇ ತರಾತುರಿಯ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಬರುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಬದಲಿಗೆ, ಅವರು ಕಲಿತದ್ದಕ್ಕೂ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಉದ್ಯೋಗದಾತರಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಬೇಕಿರುವುದಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ನಿಖರವಾಗಿ ಯಾವುದು ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿ.

ಆಧಾರಗಳು: ಭಾರತ ಉದ್ಯೋಗ ವರದಿ 2024, ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಂಸ್ಥೆ; ಇಂಡಿಯಾ ಸ್ಕಿಲ್ಸ್ ವರದಿ 2026, ವೀಬಾಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ಪಾಲುದಾರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು.

ಇನ್ನಷ್ಟು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸುದ್ದಿಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ