ಭಾರತವು ರಾಜ್ಯವೊಂದನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕಬಹುದು, ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ರಾಜ್ಯವು ಭಾರತವನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ

2014ರಲ್ಲಿ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ ರಾಜ್ಯವು ಎರಡಾಗಿ ವಿಭಜನೆಯಾಯಿತು. ತೆಲಂಗಾಣವು ತನ್ನದೇ ಆದ ರಾಜಧಾನಿ, ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ವಿಧಾನಸಭೆಯೊಂದಿಗೆ ಭಾರತದ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ರಾಜ್ಯವಾಯಿತು. ಸಂಸತ್ತು ಕಾಯಿದೆಯನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು. ಗಡಿ ಬದಲಾಯಿತು. ದಶಕಗಳಿಂದ ಇದ್ದ ಒಂದು ರಾಜ್ಯವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಇರುವು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು. ಬಾಧಿತ ರಾಜ್ಯಗಳ ಜನರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಸಂಗ್ರಹದ ಅಗತ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯ ಶಾಸಕಾಂಗಗಳ ಸರ್ವಾನುಮತದ ಒಪ್ಪಿಗೆಯೂ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಂವಿಧಾನವು ತನಗೆ ನೀಡಿರುವ ಅಧಿಕಾರದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಸತ್ತು ನಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮರುರೂಪಿಸಿತು.

ಇದು ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಾರದಿತ್ತು ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ, ಇದು ಏಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಈ ಉತ್ತರವು ಸಂವಿಧಾನದ ಮೊದಲ ಸಾಲಿನಲ್ಲೇ ಇದೆ: “ಇಂಡಿಯಾ, ಅಂದರೆ ಭಾರತವು ರಾಜ್ಯಗಳ ಒಕ್ಕೂಟವಾಗಿರುತ್ತದೆ (ಯೂನಿಯನ್ ಆಫ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್).” ಇದು ‘ಫೆಡರೇಶನ್’ ಅಲ್ಲ, ‘ಯೂನಿಯನ್’.

ಆ ಎರಡು ಪದಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವು ಕೇವಲ ಭಾಷಾಂತರದ ಆಕಸ್ಮಿಕವಲ್ಲ. ಸಂವಿಧಾನ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಚರ್ಚೆ ನಡೆದಿತ್ತು. ಕರಡು ಸಮಿತಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದ ಡಾ. ಬಿ.ಆರ್. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರು ನಮಗೆ ‘ಯೂನಿಯನ್’ ಪದವೇ ಏಕೆ ಬೇಕು ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದ್ದರು.

ಕ್ಲಾಸಿಕ್ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ‘ಫೆಡರೇಶನ್’ ಎಂದರೆ, ಈ ಹಿಂದೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿದ್ದ ರಾಜ್ಯಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಲು ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವುದು. 1787ರಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದ ಹದಿಮೂರು ಕಾಲೋನಿಗಳು ಹೀಗೆಯೇ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದವು. ಫೆಡರೇಶನ್ ಸ್ವತಂತ್ರ ಪಕ್ಷಗಳ ನಡುವಿನ ಒಪ್ಪಂದವಾಗಿ ಆರಂಭವಾಗುವುದರಿಂದ, ಆ ಪಕ್ಷಗಳು ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರಲು ನಿರ್ಧರಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ವಾದವೂ ಬರುತ್ತದೆ.

1861ರಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದ ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳು ಮಾಡಿದ್ದು ಇದೇ ವಾದವಾಗಿತ್ತು. ಈ ವಾದವನ್ನು ಬಲಪ್ರಯೋಗದಿಂದ ಬಗೆಹರಿಸಲು ಅಮೆರಿಕದ ಅಂತರ್ಯುದ್ಧ ನಡೆಯಿತು. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರಿಗೆ ಈ ಇತಿಹಾಸ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನ ರಚನಾಕಾರರು ಯುದ್ಧದ ಮೂಲಕ ಅಲ್ಲದೆ, ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಮೊದಲೇ ಅವಕಾಶ ನೀಡದಿರುವ ಮೂಲಕ ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಪ್ಪಿಸಲು ಬಯಸಿದ್ದರು ಎಂದು ಅವರು ಸಭೆಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು.

ಅಮೆರಿಕದ ಕಾಲೋನಿಗಳು ಫೆಡರೇಶನ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಭಾರತದ ರಾಜ್ಯಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಒಕ್ಕೂಟಕ್ಕೆ ಸೇರಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ವಾದಿಸಿದರು. ಯಾವುದೇ ರಾಜ್ಯವು ತನ್ನ ನೆರೆಹೊರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾರ್ವಭೌಮ, ಸ್ವತಂತ್ರ ದೇಶವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತೀಯ ರಾಜ್ಯಗಳಾದ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥಾನಗಳಾಗಿದ್ದು, ಅವು ಒಂದು ದೇಶವಾಗಿ ವಿಲೀನಗೊಂಡವು; ಒಪ್ಪಂದದ ಮೂಲಕ ಸೇರಿದ ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲ. ಸಮಾನ, ಸಾರ್ವಭೌಮ ಪಕ್ಷಗಳ ನಡುವೆ ಯಾವುದೇ ಆರಂಭಿಕ ಒಪ್ಪಂದ ಇರದ ಕಾರಣ, ನಂತರ ಯಾವುದೇ ಭಾಗಕ್ಕೂ ಅದರಿಂದ ಹೊರನಡೆಯುವ ಹಕ್ಕು ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದರು. ಒಕ್ಕೂಟವು ನಾಶವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅದು ‘ಯೂನಿಯನ್’ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು.

ಮತ್ತಷ್ಟು ಓದಿ: ಡೊಮಿನಿಯನ್‌ನಿಂದ ಗಣರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ: ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನ, ಜನವರಿ 26ರ ಮಹತ್ವ

ಸಂವಿಧಾನ ತಜ್ಞರು ಇದನ್ನು ನಂತರ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಮೆರಿಕವು “ನಾಶವಾಗದ ರಾಜ್ಯಗಳ, ನಾಶವಾಗಬಹುದಾದ ಒಕ್ಕೂಟ”ವಾಯಿತು. ಅಂದರೆ ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ವಿಸರ್ಜನೆಗೊಳ್ಳಬಹುದು, ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯದ ಗಡಿಯನ್ನು ಅದರ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಿಲ್ಲದೆ ಫೆಡರಲ್ ಸರ್ಕಾರ ಮರುರೂಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಭಾರತವು ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿತು: “ನಾಶವಾಗಬಹುದಾದ ರಾಜ್ಯಗಳ, ನಾಶವಾಗದ ಒಕ್ಕೂಟ”. ಯಾವುದೇ ರಾಜ್ಯ ಅಥವಾ ರಾಜ್ಯಗಳ ಸಮೂಹವು ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನು ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ವಿಸರ್ಜಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಸಂಸತ್ತು ವಿಭಜಿಸಬಹುದು, ವಿಲೀನಗೊಳಿಸಬಹುದು, ಮರುನಾಮಕರಣ ಮಾಡಬಹುದು ಅಥವಾ ಮರುರೂಪಿಸಬಹುದು. 2014ರಲ್ಲಿ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಆದದ್ದು ಅಥವಾ 1956ರಲ್ಲಿ ಭಾಷಾವಾರು ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ದೇಶದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಂತರಿಕ ನಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮರುರೂಪಿಸಿದ್ದು ಇದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆ.

ಇದು ಸಣ್ಣ ತಾಂತ್ರಿಕ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಲ್ಲ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಭಾರತವು ನೂರಾರು ಸಂಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ತನ್ನ ಆಂತರಿಕ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಹಲವು ಬಾರಿ ಮರುರೂಪಿಸಲು ಮತ್ತು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊಸ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಈ ಯಾವುದೇ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ದೇಶವು ಉಳಿಯಬಹುದೇ ಎಂಬ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ತರಲಿಲ್ಲ. ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ರಾಜ್ಯಗಳು ಒಕ್ಕೂಟದ ಅನುಕೂಲಕ್ಕಾಗಿ ಇರುವ ರಚನೆಗಳೇ ಹೊರತು, ಸದಾ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಬೇಕಾದ ಆರಂಭಿಕ ಒಪ್ಪಂದದ ಪಾಲುದಾರರಲ್ಲ.

ಈ ಅಧಿಕಾರವು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಕೆಲವು ಘರ್ಷಣೆಗಳನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಸಂಸತ್ತು ತನ್ನ ಗಡಿಯನ್ನು ಮರುರೂಪಿಸಬಹುದಾದ ಅಥವಾ ತನ್ನ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದಾದ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರವು ಈ ಅಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ. ರಾಜ್ಯಗಳು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಎಷ್ಟು ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ ಎಂಬ ವಿವಾದಗಳು ಭಾರತೀಯ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಜೀವಂತವಾಗಿವೆ. ‘ಯೂನಿಯನ್’ ಎಂಬ ಪದವು ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯ ಕಾನೂನು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿತು. ಆದರೆ ಕೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯಗಳು ದೈನಂದಿನ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಅಧಿಕಾರ ಹೊಂದಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಇತ್ಯರ್ಥಪಡಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಈ ಮೂಲ ವಿನ್ಯಾಸವು ಎಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ. ವಿಭಜನೆ, ಐದು ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಸ್ಥಾನಗಳ ವಿಲೀನ, ಭಾಷಾ ಗಲಭೆಗಳು, ಬಂಡಾಯಗಳು ಮತ್ತು ದಶಕಗಳಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವ ಹೊಸ ರಾಜ್ಯಗಳ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಇದು ಎದುರಿಸಿ ನಿಂತಿದೆ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ದೇಶವು ಒಂದಾಗಿ ಉಳಿಯಬಹುದೇ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಬದಲು, ತನ್ನ ಆಂತರಿಕ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡಿತು.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಹೊಸ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದಾಗ ಅಥವಾ ಹಳೆಯ ಗಡಿಯನ್ನು ಮರುರೂಪಿಸಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಡಬೇಕು. ಅದು ಒಕ್ಕೂಟಕ್ಕೆ ಬೆದರಿಕೆಯಲ್ಲ. ಅದು 1949ರಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ ನಿರ್ಮಿಸಲಾದ ಒಕ್ಕೂಟದ ಅಧಿಕಾರ.

ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸುದ್ದಿಗಳಿಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ