ಒಂದು ದೇಶ, ಬಹುವಾಸ್ತವಗಳು; ಭಾರತದೊಳಗೆ ಇವೆ ಹಲವು ಭಾರತಗಳು

ಒಂದೇ ದಿನ ಜನಿಸಿದ ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಒಬ್ಬಳು ಕೇರಳದ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಬಿಹಾರದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ.

ಭೌಗೋಳಿಕತೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಜನನದ ಆಕಸ್ಮಿಕತೆಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಅವರ ನಡುವೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಾಂಖ್ಯಿಕವಾಗಿ (statistically), ಅವರಿಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಮಾತನ್ನಾಡುವ ಮುನ್ನವೇ, ಅವರ ಜೀವನಗಳು ಭಿನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿರುತ್ತವೆ.

ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಹುಡುಗಿಯು ಶೇ. 90 ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಾಕ್ಷರತೆ ಹೊಂದಿರುವ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ. ಆದರೆ ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಹುಡುಗಿಯು ಬೆಳೆಯುವ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ, ಸರ್ಕಾರದ ಇತ್ತೀಚಿನ ಶ್ರಮದಾಯಕ ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಪ್ರತಿ 100 ಜನರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 74 ಜನರು ಮಾತ್ರ ಓದಲು ಮತ್ತು ಬರೆಯಲು ಬಲ್ಲವರಾಗಿದ್ದಾರೆ — ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಸರಾಸರಿ ಶೇಕಡಾ 81 ರಷ್ಟಿದ್ದರೆ, ಬಿಹಾರ ದೇಶದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಸಾಕ್ಷರತೆ ಹೊಂದಿದೆ. ಈ ಎರಡೂ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ಇಬ್ಬರೂ ಹುಡುಗಿಯರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅವರು ಜನಿಸಿದ ವಾತಾವರಣದ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಸಾರುತ್ತವೆ.

ನಾವು “ಭಾರತ” ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಒಂದೇ ಸ್ಥಳ ಎನ್ನುವಂತೆ ಬಳಸಿದಾಗ, ಈ ವಾಸ್ತವವು ಅಡಗಿಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಠಿಣವಾದ ಒಂದು ಅಂಕಿಅಂಶ ಇಲ್ಲಿದೆ: ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕುಟುಂಬ ಆರೋಗ್ಯ ಸಮೀಕ್ಷೆಯ (NFHS) ಪ್ರಕಾರ, ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಸರಾಸರಿ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ತನ್ನ ಜೀವಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ದಕ್ಷಿಣದ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಈ ಸಂಖ್ಯೆ ಒಂದೂವರೆಗೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆ. ಸಿಕ್ಕಿಂನಲ್ಲಿ ಇದು ಒಂದೂವರೆಗಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದು, ದೇಶದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಫಲವತ್ತತೆ ದರವನ್ನು (fertility rate) ಹೊಂದಿದೆ. ಈ ಮೂರು ತೀರಾ ಭಿನ್ನವಾದ ಭಾರತಗಳು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕುಟುಂಬ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೂ ತಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೇಗಿರಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಿವೆ.

ಇನ್ನು ಹಣಕಾಸಿನ ವಿಷಯ ಬರುತ್ತದೆ.

ಬಿಹಾರ ಸರ್ಕಾರದ ಪರಿಶೋಧಿತ (audited) ಹಣಕಾಸು ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಆ ರಾಜ್ಯದ ತಲಾದಾಯವು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸರಾಸರಿಯ ಮೂರನೇ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಿದೆ. ಭಾರತದ ಕೆಲವು ಸಣ್ಣ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಕೈಗಾರಿಕೀಕರಣಗೊಂಡ ರಾಜ್ಯಗಳ ತಲಾ ಆದಾಯವು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಭಾರಿ ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರವು ಒಟ್ಟಾರೆ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿ ದೇಶದಲ್ಲೇ ಅತಿದೊಡ್ಡ ರಾಜ್ಯವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಬೃಹತ್ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಿಂದ ಆ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಭಾಗಿಸಿದಾಗ ತಲಾ ಆದಾಯದ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮೇಲಿನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶವು ಭಾರತದ ಒಟ್ಟು ಜಿಡಿಪಿಗೆ (GDP) ದೊಡ್ಡ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುತ್ತದೆಯಾದರೂ, ಭಾರಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ತಲಾ ಆದಾಯದ ತಳಭಾಗದಲ್ಲಿದೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಪಾವತಿಸುವ ಜನರ ತೆರಿಗೆ ಹಣ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಇಲ್ಲಿದೆ ಅದರ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಪಯಣ

ಇವಾವುದೂ ದೇಶದ ಅಥವಾ ರಾಜ್ಯಗಳ ‘ರಿಪೋರ್ಟ್ ಕಾರ್ಡ್’ (report card) ಅಲ್ಲ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಶ್ರೇಣಿ ನೀಡುವಂತೆ ಇದನ್ನು “ಮುಂದಿದ್ದಾರೆ” ಅಥವಾ “ಹಿಂದಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದು ಓದುವುದು ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆ.

ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ಯಾವ ರಾಜ್ಯ ಹೆಚ್ಚು ಶ್ರಮವಹಿಸಿದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಲ್ಲ. ಬೇಗನೇ ಕೈಗಾರಿಕೀಕರಣಗೊಂಡ, ಸುದೀರ್ಘ ಕರಾವಳಿ ತೀರ ಹೊಂದಿರುವ ಅಥವಾ ತನ್ನ ನೆರೆಹೊರೆಯವರಿಗಿಂತ ಒಂದು ತಲೆಮಾರಿನ ಮುಂಚೆಯೇ ನಗರೀಕರಣಗೊಂಡ ರಾಜ್ಯವು ಹೊಂದಿರುವ ಅನುಕೂಲಗಳು, ಹೊಸದಾದ, ಕೃಷಿ ಆಧಾರಿತ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೊಂದಿರುವ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೇರಳವು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡಿತು, ಮತ್ತು ಇಂದಿಗೂ ಆ ಹೂಡಿಕೆಯ ಫಲವನ್ನು ಉಣ್ಣುತ್ತಿದೆ. ಬಿಹಾರದ ಆರಂಭಿಕ ಹಂತವೇ ಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ತಲಾ ಆದಾಯ ಇನ್ನೂ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೂ, ಕಳೆದ ಎರಡು ದಶಕಗಳಿಂದ ರಾಜ್ಯದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸರಾಸರಿಗಿಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ಒಂದು ಸ್ಥಾನವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತವೆಯೇ ಹೊರತು, ನೈತಿಕ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನಲ್ಲ.

ಅವು ಏನನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದರೆ — ಒಂದೇ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನೀತಿಯು ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಏಕೆ ಭಿನ್ನ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು.

ಕಡಿಮೆ, ವಯಸ್ಕ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಸಾಕ್ಷರತೆ ಹೊಂದಿರುವ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಕಲ್ಪನೆಯ ಮೇಲೆ ರೂಪಿಸಿದ ಯೋಜನೆಯು ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೆ, ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಎರಡೂ ರಾಜ್ಯಗಳ ಜನರು ಯಾವುದೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿರಬೇಕಿಲ್ಲ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಲಾದ ಮಾತೃತ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಯೋಜನೆಯು, ಸರಾಸರಿ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳಿರುವ ರಾಜ್ಯದ ತಾಯಿಗೂ ಮತ್ತು ಒಂದೂವರೆ ಮಗುವಿರುವ ರಾಜ್ಯದ ತಾಯಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸರಾಸರಿಯನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಡೆಸುವ ಸಾಕ್ಷರತಾ ಪ್ರಚಾರವು ಯಾರಿಗೂ ತಲುಪುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರೂ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸರಾಸರಿಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ!

ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ನೋಡಿದರೂ, ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ (Federalism) ಸಮರ್ಥನೆ ಸಿಗುವುದು ಇಲ್ಲೇ! ಭಿನ್ನವಾದ ಭಾರತಗಳಿಗೆ ಭಿನ್ನವಾದ ಉಪಕರಣಗಳು ಮತ್ತು ಭಿನ್ನ ವೇಗಗಳ ಅಗತ್ಯವಿದೆ — ಅವರ ಮೇಲಿರುವ ಕಾನೂನು ಒಂದೇ ಆಗಿದ್ದರೂ ಸಹ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಬ್ರಿಕ್ಸ್ ಶೃಂಗಸಭೆ 2026: ದೆಹಲಿ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಭಾರತೀಯನಿಗೆ ಕಾಳಜಿ ಯಾಕೆ ಬೇಕು? ಇಲ್ಲಿದೆ ಉತ್ತರ

ಇದು ಮತ್ತೊಂದು ಅನಧಿಕೃತ ಸತ್ಯವನ್ನೂ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ: ತಿರುವನಂತಪುರಂನಿಂದ ಪಾಟ್ನಾಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ, ಯಾವುದೇ ಗಡಿಯನ್ನು ದಾಟದಿದ್ದರೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೇರೆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಂತೆ ಏಕೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ? ಇಬ್ಬರು ಭಾರತೀಯರು ಒಂದೇ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಮತ ಚಲಾಯಿಸಬಹುದು, ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಕೇಂದ್ರ ತೆರಿಗೆಗಳನ್ನು ಪಾವತಿಸಬಹುದು, ಆದರೂ ತಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ವಿಭಿನ್ನ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು.

ಆದ್ದರಿಂದ ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಯಾರಾದರೂ “ಭಾರತ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ” ಅಥವಾ “ಭಾರತೀಯರು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ” ಅಥವಾ “ಭಾರತ ನಂಬುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಆ ವಾಕ್ಯದ ಬಳಿ ಕೊಂಚ ತಡೆಯುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು.

ಅವರು ನಿಖರವಾಗಿ ‘ಯಾವ ಭಾರತ’ವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?

ಸಿಂಗಾಪುರಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಫಲವತ್ತತೆ ದರ ಹೊಂದಿರುವ ಭಾರತವನ್ನೇ, ಅಥವಾ ಸರಾಸರಿ ಮಹಿಳೆ ಇಂದಿಗೂ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡುವ ಭಾರತವನ್ನೇ? ಇಂಜಿನಿಯರ್‌ಗಳ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಭಾರತವನ್ನೇ, ಅಥವಾ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವಿಗೂ ಓದಲು ಕಳಿಸಲು ಇಂದಿಗೂ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವ ಭಾರತವನ್ನೇ? ಇದಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಉತ್ತರ ನೀಡಲು ‘ಒಂದೇ ಭಾರತ’ ಎಂದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ!

ಬಹುಶಃ ದಿನನಿತ್ಯ 140 ಕೋಟಿ ಜನರು ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ‘ಭಾರತೀಯತೆ’ಯ ನಿಜವಾದ ಕೌಶಲ್ಯವೆಂದರೆ — ಈ ಹಲವು ಭಾರತಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಗುರುತಿನೊಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಮತ್ತು ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದಿರುವುದು.

ಸಂತೋಷ್ ನಾಯರ್ ಅವರ ಇನ್ನಷ್ಟು ಲೇಖನಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Published On - 1:32 pm, Tue, 15 September 26